Yukarı
Blog

Güneye gitme, hayat amacına git

Betül Mardin’in evindeyiz.
Türkiye’de halkla ilişkiler mesleğinin temelini atan, binlerce insana ilham olan, 90’ına yaklaşırken dinçliğini hiç boş durmamasına bağlayan muhteşem kadın. Sevgili Ece (Üremez), Pozitif dergisi için röportaj yapacaktı, ben de takıldım peşine. Onun samimi sohbetini dinlemek, mütevazılığına tanık olmak, evinin havasını solumak, asistanı dünya tatlısı Burcu Erduran ile ayaküstü projeler üretemek harikaydı.

Ama çok önemli bir şey daha oldu.

Bodrum’dayım.
Bir kış günü… Bodrum sakin, ıssız ve biraz hüzünlü. Elimde gazete… Betûl Mardin’in bir röportajını okuyorum. Halkla İlişkiler alanına girişini, karşılaştığı zorlukları, bunları aşmak için nasıl çaba harcadığını anlatıyor, yanlış hatırlamıyorsam kadınların dayanışmasına dair de birşeyler söylüyor, gençlerin harikalığından dem vuruyor. Fotoğrafına bakıyorum. Topuz yapılmış beyaz saçlarına, şık kazağına, gözlüklerinin arkasından muzipçe bakan gözlerine… Ve korkuyorum. Ondan korkuyorum. ‘Onun gibi bir kadın ile çalışmak ne kadar zordur’ diye düşünüyorum. Ona kızgınım da ama nedenini bilmiyorum. Sonra gazeteyi kapatıp tüm bu düşünceleri, geçen hafta bir kez daha hatırlanmak üzere bilincimin derinliklerine gönderiyorum.

Betûl Mardin’in evinin önündeyiz.
Röportaj bitmiş, çok keyifli bir gün geçirdiğimiz için mutluyuz. Burcu ile sarılıp ayrılıyoruz. O sıralarda ben bir yandan su yüzüne çıkan bu anımı evirip çeviriyorum. O gün tabii ki hiç tanımadığım bir kadına değilmiş kızgınlığım, fark ediyorum. Gerçekten isteyerek eğitimini aldığım, İzmir’de Yeni Asır gazetesinin kapısından girdiğim gün başka bir iş yapmak istemediğimi anladığım mesleğimi bıraktığım için, kendime güvenemediğim için, İzmir’de deniz bitince İstanbul’a gitmediğim için, başka işler yapmaya kalktığım için kızgınmışım kendime. Betûl Mardin bana, “Sen de yapabilirsin” diyormuş röportajdan ve ben bunu duymak istemiyormuşum. Korkuyormuşum ama aslında çok da istiyormuşum.
İsteyince hayat bazen kolaylıkla bazen de biraz dolambaçlı yollardan açıyor kapıları neyse ki.

Ece’ye hızlı hızlı bunları anlatıyorum. Ece beni anlasın, o bazı konulara erken uyansın istiyorum.

2009 yılında birçok insanın deli cesareti dediği şartlarda kalktık geldik sonuçta İstanbul’a… O zamanlar bakkalından doktoruna onlarca insan “Bodrum bırakılıp İstanbul’a gelinir mi?” diyordu bize. Güneyde bir kasabada yaşamanın güzellikleri kadar zorlukları olduğunu da anlatıp durmuştum onlara.
Eğer bugüne kadar en az bir kez ‘güneye yerleşme’ hayali kurmuş olanlardansanız beni anlamakta zorlanabilirsiniz, kabul ediyorum.

Ancak bugün aynı soruyu sorana daha farklı bir cevap veririm:
“Eğer hayat amacını bulduysan, bunu derinden hissediyorsan ve hayat amacını gerçekleştirmek için bulunman gereken yer Bodrum ise durma git. Risk alarak da olsa git… Ama olduğun yerde sürekli ve sadece şikayet ediyorsan bil ki yanlış yerdesin.”

Benim hayatımın bu bölümünde bulunmam gereken yer, aslında ata kayıtlarıma göre zaten memleketim olan İstanbul’muş. O kadar…

 

Yazının tamamını okumak için tıklayın.

«

»

Yorum yapmak ister misin?

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Instagram’da da görüşelim

Instagram has returned invalid data.

Takip et!